Τετάρτη, 17 Σεπτεμβρίου 2014

Αναδρομή


Το πάθος της νιότης
άστραφτε στα μάτια σου
Κι ας έπεσαν χιόνια
στα μαλλιά σου
Η συγκίνηση για τη χαμένη σου αγάπη
δονούσε τις χορδές της αισιοδοξίας
Την υπόστασή σου συγκλονίζοντας
Κι έκανε τη μελαγχολία σου με συγκρατημένο χαμόγελο
να μοιάζει...

Στο τοπίο της μνήμης σου, που έπλεε
μες στο γαλάζιο χρώμα τ' ουρανού
Ξεχώριζαν οι μορφές του μέλλοντος σου
Τις πληγές της ψυχής σου εξαφανίζοντας
Τις πηγές των δακρύων σου μάταια έψαχνες να βρεις
στις χαμένες σου πατρίδες
Αλλά μια δύναμη δεν σ' άφηνε ν' απογοητευθείς
Το άδοξο τέλος
ήταν για σένα η νέα αρχή
Τις προσπάθειές σου εκτοξεύοντας
στις πιο ψηλές κορφές τους
Κρίμα που ποτέ δεν κατάλαβες
Πως στα χέρια σου κρατάς
το πιο μεγάλο όπλο της ζωής
Που πάντα σε βγάζει νικητή
Και τότε που πιστεύεις
πως θα 'σαι ο νικημένος.












Κάρολος Μεσσηνέζης

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου